Λαϊκό Γυμνάσιο Τροπαίων

Το Λαϊκό Γυμνάσιο ,που λειτούργησε μονο στα Τρόπαια της Αρκαδίας, απο τον Σεπτέμβριο του 1948 έως τον Δεκέμβριου του ίδιου έτους,φοίτησαν τόσο τα παιδιά των ανταρτών ,όσο και παιδιά δεξιών οικογενειών της περιοχής,για το λόγο οτι οι γονείς τους είχαν εμπιστοσύνη στον Δημοκρατικό Στρατό και στούς καθηγητές του.
Ο λόγος που λειτούργησε το Λαϊκό Γυμνάσιο μόνο στα Τρόπαια,ήταν οτι τα 30 περίπου παιδιά των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού,δεν κινδύνευαν να συλληφθούν στην συγκεκριμένη περιοχή που ήταν συνεχώς υπο την επίβλεψη των ανταρτών,απο τούς αποσπασματάρχες.
Τα παιδιά των μαχητών του Δ.Σ, έμεναν σε οικοτροφείο-σε χωριστό σπίτι τα αγόρια απο τα κορίτσια-και μετείχαν σε κοινα συσσίτια.Υπεύθυνος ήταν ο καθηγητής του Λαϊκου Γυμνασίου, Κώστας Νέζης.
Στίς περιπτώσεις επιδρομών των κυβερνητικών δυνάμεων,με την προστασία των ανταρτών και του Νομάρχη Γ.Παπαστασινού,μεταφερόντουσαν σε σημεία προστατευμένα,για να αποφύγουν την σύλληψη, κατα την διάρκεια της λειτουργίας του Γυμνασίου.
Ενας,απο τούς εν ζωή σήμερα,καθηγητές του Λαϊκού Γυμνασίου,ήταν κι ο Λυκούργος Δημόπουλος,καθηγητής φυσικής αγωγής που δίδασκε παράλληλα και στη Λαϊκή Ακαδημία.
Παρά τίς αδυναμίες του,το Λαϊκό Γυμνάσιο,λόγο έλλειψης καθηγητών διαφόρων ειδικοτήτων,αλλά με όπλα,απο την μια πλευρά, την δίψα για γνώση των μαθητών και την ανυπόκριτη αγάπη τους προς τούς καθηγητές τους κι απο την άλλη,οι τελευταίοι που με την απεριόριστη εργατικότητά τους και φροντίδα τους για τούς μαθητές τους,για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελληνικής Εκπαίδευσης έφερε σε απόλυτη ισοτιμία τούς διδάσκοντες και διδασκόμενους,σε αντίθεση με το αστικό σχολείο,όπου η μέθοδος του ξυλοδαρμού και της απαράδεκτης συμπεριφοράς,οδηγούσαν σε ταπείνωση και εξευτελισμό της προσωπικότητας των παιδιών.

Φωτό1:Πτυχίο της Λαϊκής Ακαδημίας
Φωτό2:O Γ.Κολλίντζας

Λαϊκο Διδασκαλείο Πελοποννήσου

Βασική προτεραιότητα του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου ήταν τα παιδιά που παρέμειναν σην ύπαιθρο να συνεχίσουν να πηγαίνουν σχολείο σε αντίθεση με το επίσημο κράτος που τα εγκατέλειψε και έκλεισε τα σχολεία
...80 σπουδαστές ,κατα κύριο λόγο τελειόφοιτοι των τότε οκταταξίων Γυμνασίων ή και πρωτοετείς ανωτάτων σχολών ,φοίτησαν για το χρονικό διάστημα των τριών μηνών στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τροπαίων,για να γίνουν δάσκαλοι και πρόλαβαν να διοριστούν και να διδάξουν για ένα τρίμηνο, καθώς στη συνέχεια άρχισαν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του κυβερνητικού στρατού.(σχετικό ποστ)
Τα μαθήματα είχαν τη μορφή ταχύρυθμης εκπαίδευσης πάνω στις θεμελιώδεις ενότητες της εκπαιδευτικής πράξης, όπως ήταν: τα Παιδαγωγικά, η Διδακτική, η Ψυχολογία, αλλά συνάμα δένονταν και με τις κοινωνικές επιστήμες, όπως ήταν η Ιστορία και η Φιλοσοφία.
Η λύσσα των παρακρατικών και του μοναρχοφασιστικού κράτους,αποτυπώθηκε με τον βίαιο και φρικτό θάνατο όλων των καθηγητών του διδασκαλείου,πλην του Αντρέα Μερεκούλια και του Λυκούργου Δημόπουλου(ομιλητής στο σχετικό βίντεο) και μοναδικού καθηγητή εν΄ζωή σήμερα.(άλλα βίντεο εδώ ,εδώ κι εδώ)
Ο ίδιος επισήμανε κατα την ομιλία του στα Τρόπαια το Μαη του 2006:
«Οι σχέσεις των καθηγητών και των σπουδαστών ήταν σχέσεις συντροφικές και δημοκρατικές. Στο Λαϊκό Διδασκαλείο του ΔΣ Πελοποννήσου εφαρμόστηκε στην πράξη ό,τι, ακριβώς, έλειπε από τις Παιδαγωγικές Ακαδημίες και τα Ελληνικά Πανεπιστήμια εκείνου του καιρού, ο σεβασμός της προσωπικότητας του σπουδαστή. Δεν υπήρχε κανένας τύραννος κανενός, γιατί στο κέντρο της εκπαίδευσης μπήκε ο ίδιος ο άνθρωπος. Στο Διδασκαλείο γίνονταν και υποδειγματικές διδασκαλίες, ετοιμαζόμενες από τους σπουδαστές και τις σπουδάστριες, με τη βοήθεια και την καθοδήγηση των καθηγητών».
Στη φωτογραφία τα ονόματα των σπουδαστών(κλικ στη φωτό) που πρόλαβαν να φοιτησουν στο Λαϊκό Διδασκαλείο Τροπαίων και έγιναν δάσκαλοι.Ανάμεσα στα ονόματα κι αυτό του Αρίστου,που μετά τον βαρύ τραυματισμό του στην Μάχη της Χαλανδρίτσας και αμέσως μετά την ανάρρωσή του, του ανατέθηκε απο τον Δ.Σ.Π ,να διδάξει στο Δημοτικό σχολείο Τροπαίων.
Στο βίντεο η μαρτυρία του Αρίστου καθώς και περιστατικό με μαθητή

Δ.Σ.Π :οι δομές του Λαϊκού Επαναστστικού Κράτους

το Λαϊκό Διδασκαλείο στα Τρόπαια Αρκαδίας(φωτό)

Ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου, έπρεπε να δώσει άμεση λύση,όταν οι εκπρόσωποι-φορείς του επίσημου κράτος πρός τα μέσα του καλοκαιριού του 1948,συγκεντρώθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα ,αφού τα Καλάβρυτα, η Χαλανδρίτσα, τα Κρέσταινα , ολόκληρη η ορεινή Ηλεία, Ολυμπία,Κόρινθος,Αργολίδα,Γορτυνία και όλες οι περιοχές του Πάρνωνα και του Ταϋγετου είχαν περάσει εξ'ολοκλήρου στην κυριαρχία του.
Στα χωριά,στίς ελεύθερες πια περιοχές όπου παρέμεινε ο κόσμος ,δεν είχε γιατρούς και έτσι όταν αρρώστενε, κατεφευγε σε ματζούνια και γιατροσόφια , όπως επίσης και για τα παιδιά δεν υπήρχαν δάσκαλοι και καθηγητές στα σχολεία.
Ετσι ο Δημοκρατικός Στρατός ,αναπληρώνοντας το κενό μετα τη διάλυση και την φυγή των εξουσιών, οργάνωσε τίς ακόλουθες δομές του νέου Λαϊκού Επαναστατικού Κράτους,

1.Λαϊκό Διδασκαλείο 2.Λαϊκό Γυμνάσιο 3.Ιατρική Σχολή 4.Λαϊκό Δικαστήριο 5.Λαϊκή Πολιτοφυλακή 6.Λαϊκή Τοπική Αυτοδιοίκηση 7.Επιμελητεία 8.Κέντρα Πληροφοριών 9.Διαβιβάσεις 10.Σχολή Αξιωματικών 11.Σχολή Υπαξιωματικών12.Στρατιωτική Δικαιοσύνη 13.Τύπος

τίς οποίες θα δούμε αναλυτικά στίς επόμενες αναρτήσεις.

Δ.Σ.Ε Η τελική αναμέτρηση...(Βίντεο) 2ο μέρος

...και το δεύτερο μέρος

Δ.Σ.Ε Η τελική αναμέτρηση...(Βίντεο)

Ψάχνοντας στο γραφείο μου, ανάμεσα σε χαρτιά,βιβλία βρήκα ενα dvd με αρχειακό υλικό του ΚΚΕ και του Ριζοσπάστη που περιγράφει την τελική αναμέτρηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας με τους μοναρχοφασίστες και του Αμερικανο- άγγλους στο Γράμο και στο Βίτσι.
Eπειδή στο dse.gr που είναι κινηματογραφικά ντοκουμέντα απο το αρχείο ττου ΚΚΕ , στα προπύργια του Γράμμου και του Βίτσι,τίποτα δεν παίζει,είπα να ανεβάσω στο youtube-με λίγη "κοπτοραπτική" το συγκεκριμένο ντοκουμέντο,το οποίο λόγω όγκου είναι χωρισμένο σε δύο μέρη.
Πατήστε pause στο AnXanageniomoun's podcast αριστερά πρίν ξεκινήσετε την προβολή.

Η αρχή του τέλους του Δ.Σ.Π:...το δεύτερο καϊκι...

...29 Αυγούστου 1948,αποπλέει απο το Δυρράχιο το 2 ο καϊκι με την ονομασία "Vasso Cantia"που σε μια στάση στο νησί Σασώνα,βάφτηκε και μετονομάστηκε σε "Νίκη"και ξεκίνησε στίς 30 Αυγούστου 1948 για την Πελοποννησο.
Μετέφερε 90 τόννους πολεμικό υλικό.
1000 αυτόματα Στάγιερ,1000-1500 Μάουζερ,180 ιταλικά οπλοπολυβόλα,15 βαριά πολυβόλα Βικερς,200 Μυδράλια,500 Παντζερς μεγάλου διαμετρήματος,4 όλμους με 2000 βλήματα1000 κιλά δυναμίτιδα,15000 χειροβομβίδες και 2000000 περίπου σφαίρες οπλοπολυβόλου Μπρέν και 1000000 σφαίρες πολυβόλου Βίκερς,1000 νάρκες Τέλερμαϊν και 2500 διαφόρων τύπων κατα οχημάτων και προσωπικού.

Δυο απανωτα λάθη του καπετάν Μπόρα,το πρώτο ότι έχασε την πορεία του,βρέθηκε στην αρχή στη Γαύδο μετά στα Κύθηρα και τέλος στα Παραπόλα νησί κοντα στην Υδρα και το δεύτερο αντι να καταπλεύσει στον όρμο Τραχήλι που ήταν το καθορισμένο ραντεβού,περιφερόταν στη θέση Καψαλα του όρμου Φωκιανού,όπου προσέκρουσε σε ύφαλο κι αργότερα εντοπίστηκε απο το σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού"Πολεμιστής"όπου με την βοήθεια 2 μαχητικών της Αεροπορίας,βυθίστηκε με αποτέλεσμα να χαθεί η πολυτιμότερη βοήθεια για το Δ.Σ.Π και κατ'επέκταση για ολόκληρο το Δ.Σ.Ε.
κι αυτό γιατί:
1.Δεν θα μπορούσε ο Εθνικος Στρατός να μεταφέρει δυνάμεις του στο Γράμο,γιατί στην κυριολεξία θα είχαν καθηλωθεί στην περιοχή της Πελοποννήσου,οπότε και θα ήταν διαφορετική η εκβαση της τελικής σύγκρουσης στα 1949.
2.Τα ήδη ταλαιπωρημένα τμήματα του Ε.Σ στην Πελοπόννησο,θα πάθαιναν τέτοια πανωλεθρία,ακόμα και οι 42000 του Ε.Σ που μεταφέρθηκαν απο τη Β.Ελλάδα στην Πελοπόννησο πρός ενίσχυση των εκεί δυνάμεων,δεν θα επέστρεφαν ποτέ,όπως κι έγινε το Μάρτη του 1949 στο Γράμο
3.Με αυτό το πολεμικό θα είχαν καταληφθεί μεγάλα λιμάνια(Πάτρα,Καλαμάτα κλπ)
και έτσι πια θα ήταν ευκολότερος ο ανεφοδιασμός σε πολεμικό υλικό.

Η αλήθεια είναι οτι αν η παράδοση του οπλισμού του δεύτερου καϊκιού γινόταν με επιτυχία εκείνη την νύχτα τον Σεπτέμβρη του 1948,θα ήταν σαφώς εντελώς διαφορετικές οι εξελίξεις σήμερα.

Για το Δημοκρατικό Στρατό Πελοποννήσου,που ήταν το βασικότερο στήριγμα του Δ.Σ.Ε με τις τεράστιες επιτυχίες(βλέπε Λεχαινά,Καλάβρυτα,Χαλανδρίτσα) μέσα στην μοναρχοφασιστοκρατούμενη Πελοπόννησο και ενώ έπαιξε ενα τεράστιο καθοριστικό ρόλο,που δεν αποδόθηκε,ποτε ώς τώρα, το μέγεθός του,με αυτη την" αποτυχία" αυτόματα σήμανε η αρχή του τέλους ...

Τα καϊκια με το πολεμικό υλικό ...

Η μοναδική πηγή όπλων του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου,ήταν μέχρι τον Ιούλη του 1948 τα λάφυρα των αντιπάλων απο τίς μάχες ή απο τίς αποθήκες τους ύστερα απο σχεδιασμένες επιχειρήσεις.
Οταν πια οι αντίπαλοι του Δ.Σ.Π ,έφτιαξαν οχυρά απο μπετόν αρμέ στίς μεγάλες πόλεις(βλέπε μάχη στα Λεχαινά),η ανάγκη για βαρύ οπλισμό ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στίς νέες συνθήκες,ήταν πια επιτακτική...
Ετσι το Γενικο Αρχηγείο,έστειλε στην Πελοπόννησο,απο το Δυρράχιο την 1η Ιούλη του 1948,'ενα καϊκι με τα παραπλανητικά διακριτικά "Κυρά της Υδρας"και αριθμό νηολογίου 46,με καπετάνιο τον καπετάν Μπόρα(Λ.Καρακατσάνη), τον Βάγια Βαϊτσα κι άλλους.(Συγκρατήστε το όνομα του τελευταίου,που μια ανόητη πράξη του ,τον έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα.)
Το καϊκι είχε τελικό προορισμό τον όρμο "Κάψαλα" της Λακωνίας,απ΄'οπου ο Λ.Κωνστανταράκος θα παραλάμβανε τα παρακάτω:
200 οπλοπολυβόλα Μπρεν,2 βαριά οπλοπολυβόλα με 6000 σφαίρες,νάρκες κατα προσωπικού και οχημάτων,επιθετικές χειροβομβίδες και τα "νέα οπλα" Πάντζερς(Μπαζούκας),600 τον αριθμό.
Η αποστολή έγινε με επιτυχία την νύχτα της 18ης Ιουλίου 1948 και με τη συμβολή μιάς ομάδας 7 ανταρτών του Κωνστανταράκου,μεταφέρθηκαν στο Αρχηγείο του Πάρνωνα...
Η "Κυρά της Υδρας "απέπλευσε στίς 19 Ιουλίου ,για την δεύτερη αποστολή...


πηγές:Καμαρινός,Λέφας,Κριμπάς,Μελετζής,"Καθημερινή","Εμπρός"Αλ.Τσι.

Κωνστανταράκος:o ταγματάρχης των πυρομαχικών...

ο παραλήπτης και διανομέας του πολεμικού υλικού των καϊκιών του Γενικού Αρχηγείου του Δ.Σ.Ε.
Ανθυπολοχαγός του τακτικού στρατού,πρωτοστάτησε στην ίδρυση της οργάνωσης "Νεα Φιλική Εταιρεία".Γιός μεγαλοκτηματία.
Μετά την Βάρκιζα κατηγορήθηκε για τον θάνατο δύο ατόμων τα οποία ...ζούσαν.Στην διάρκεια του μονόπλευρου εμφυλιου,οι χιτες Γερακάρης και Βονησέας,θανάτωσαν τον πατέρα του αφού πρώτα τον βασάνισαν αφαιρώντας του με μαχαίρι κομμάτια απο το δέρμα,βίασαν και εκτέλεσαν την κουνιάδα του,την μητέρα του και την γυναίκα του,αφού η τελευταία κατόρθωσε με ηρωϊκο τρόπο να διασώσει το μικρό αγόρι που κράταγε στην αγκαλιά της ,τον Σταύρο Κωνστανταράκο.

Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες στον ανορθόδοξο πόλεμο,την τόλμη του,την πίστη του στα ιδεώδη του Σοσιαλισμού,καθώς και για την ανθρωπιά του.
Οταν συνέλαβαν τούς ηθικούς αυτουργούς της διάλυσης της οικογένειάς του,ο Λεωνίδας που πίστευε στην αναβάθμιση του Ανθρώπου,δεν επέτρεψε την αντιδικία...
Ο ίδιος πιάστηκε κι εκτελέστηκε το 1949,όταν κολυμπώντας προσπάθησε να περάσει τον Ισθμό για να παραλάβει και να συνοδεύσει το τελευταίο φορτίο όπλων στην Πελοπόννησο...

Πέρδικας:..σχεδόν εξήντα χρόνια απ΄το θάνατό του

Αύγουστος 1949.
11... "παλικάρια",φυλάνε το νεκρό του Λαϊκού Ηγέτη της Πελοποννήσου.Του λαϊκού ήρωα που έγινε σύμβολο,ίνδαλμα, θρύλος...που ο θάνατός του έσβησε και την τελευταία ελπίδα του κατατρομαγμένου κοσμάκη για κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική δικαιοσύνη
Τον φοβούνται ακόμα και νεκρό."Αποδεικτικό στοιχείο"η φωτογραφία , έξω απο το αστυνομικό τμήμα Μεγαλόπολης με τον μοίραρχο Χαραλαμπόπουλο στη μέση και αποσπασματάρχες του Νταλιάνη για να εισπράξουν τα 70.000.000 δρχ της επικύρηξης...

"...Ο Περδικας,δεν ανήκει σε εκείνους που σκύβουν και λένε"Σφάξε με αγά μου ν'αγιάσω !Ούτε αδικίες ανέχεται,ούτε προσβολές σηκώνει!Σηκώνει το τουφέκι του.Αυτή είναι η δική του απάντηση.Μια απάντηση υγιής κι αντρίκια.Αντρίκια και μοιραία.Εζησε μέσα στη φωτιά και το σίδερο.Και η πύρινη αυτή διαδρομή διαμόρφωσε και ωρίμασε την προσωπικότητά του.Μια προσωπικότητα γεμάτη ανθρωπιά,ήθος,ουσία,προοδευτικό ιδεολογικό περιεχόμενο και σαφή φιλολαϊκό προσανατολισμό,αποφασισμένη να δώσει τα πάντα για τον μεγάλο αγώνα...
...ο θάνατός του ήταν εγγύηση και σιγουριά για το ξενοκίνητο μοναρχοφασιστικό κράτος της δεξιάς.Ηταν η επιβεβαίωση της ολοκλήρωσης των σχεδίων της στο Μοριά.Η επισφράγηση της επιτυχίας τους.Αυτές όμως οι "επιτυχίες",όσο και να διαρκούν,ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένες και ποτέ δεν είναι μόνιμες.Στ'αποκαϊδια πάντα κάποιες σπίθες απομένουν και σιγοκαίνε..."
Γρηγόρης Κριμπάς

Πανούσης:"Fratelli no paura! Finito la guerra...

...φώναζε στην Ιταλική φρουρά.Απ΄,αυτή την πρόταση,βγήκε το ψευδώνυμο "Νο paura"(Mη φοβάστε),όταν στην Αλαγονία του Ταϋγέτου,σε μια δύσκολη επιχείρηση,χτύπησε το εργοστάσιο Ξυλείας,που το εκμεταλεύονταν οι Ιταλοί,ο Γίγαντας του ΔΣΠ με την Ηράκλεια δύναμη,το Ατσάλινο σώμα και τη Βροντώδη φωνή.Του προστάτη των αδυνάτων,του "τρελλού" που δεν υπολόγιζε κανένα κίνδυνο...
Ενας ακόμη επαναστάτης Αραχωβίτης(ΚΑΡΥΕΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ),μόλις που πρόλαβε να τελειώσει το δημοτικό,γεννημένος το 1918,προσχώρησε στην Αντίσταση κατα την οποία κατόρθωσε να αναστήσει τις ηρωϊκότερες πράξεις όλων των αιώνων της Ελληνικής Ιστορίας και το όνομά του γρήγορα έγινε συνώνυμο της Νίκης προξενώντας τρόμο στούς Ιταλούς και Γερμανούς και ταυτόχρονα ρίγη εθνικής περηφάνειας στούς Ελληνες...
...Μισή ώρα κράτησε η μάχη 3 ανταρτών(του Πανούση,Δέλκουλα και της Μαρίας Πρεκεζέ) με 500 Γερμανούς,όταν με το οπλοπολυβόλο του τούς χτυπούσε ασταμάτητα στο δρόμο Τρίπολης-Σπάρτης φωνάζοντάς τους ειρωνικά:"Νο Παούρα!Nτούο Παρτιζάνοι σας χτυπάνε ρε άτιμοι !"
Φόβος και τρόμος του Κράτους των Δοσίλογων και του Παρακράτους.Οι "άντρες με τα φουστάνια" του Παυλάκου συνέλαβαν την μητέρα του Παναγιώτα 52 ετών και την αδελφή του Ελένη 24 ετών,τις κατακρεουργήσανε με καννιβαλικό τρόπο και στην συνέχεια τίς πέταξαν στον γκρεμό μεταξύ Βερροίων και Βασσαρά,που σήμερα ονομάζεται "η τρύπα των Πανουσαίων".
Οταν αντάρτες συνέλαβαν τον καταδότη της μητέρας του και της αδελφής του και τον οδήγησαν στην πλατεία του χωριού,μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα,ειδοποιώντας ταυτόχρονα και τον Πανούση,έμειναν όλοι έκπληκτοι...
Ο Πανούσης,έκρινε ότι δεν συμβιβαζόταν με την ιδιότητά του να εκδικηθεί με δεμένα τα χέρια τον συναυτουργό των δολοφόνων τής οικογένειάς του.
Αφου τον έλυσε,τον απελευθέρωσε,γεγονός που άφησε "άφωνους"εχθρούς και φίλους...

πηγές:A.Καμαρινού"Εμφύλιος Πόλεμος στην Πελοπόννησο"
Γ.Λέφα "Ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου"